صبر بر بلا اين نوع صبر ، از صبر بر جراحات و آلام بدنى به مراتب دشوارتر و طاقت‌فرساتر است . اما امام حسين عليه السلام ، كه صبر و شكيبايىاش از كوه‌هاى عالم بيشتر بود ، در داغ مرگ جوانان و برادران ، و مصيبت بهترين اصحاب و ياران كه همه را با لب تشنه در پيش رويش به فجيع‌ترين وضعيتى به شهادت مىرساندند و بدنشان را پاره پاره مىكردند ، صبرى كرد كه از آغاز عالم تا به حال ، چنان صبرى از كسى آشكار نشده است . آغوش آن امام ، قتلگاه طفل شش ماهه‌اش گرديد . برادرزاده سيد شهيدان كربلا در آغوش آن امام مظلوم به شهادت رسيد . كودك خردسال ديگرش را كه لرزان از خيمه بيرون آمده بود با ضربت عمود ، تشنه كام كشتند . او در تمام اين مصيبات جانكاه ، صبر كرد ؛ حتى كودكى را كه شمشير دشمن دستش را قطع كرده بود مانند مردان دنياديده امر به صبر مىكرد و مىفرمود : يَا ابْنَ اخي ! اصْبِرْ عَلي ما نَزَلَ بِكَ ، وَ احْتَسِبْ في ذلِكَ الخَيْرَ . « 1 » اى برادرزاده من ! صبركن برآنچه كه برتو ( از بلاها و مصيبت‌ها ) وارد شده و اينها را خير حساب كن ! امام حسين عليه السلام اهل بيتش را در معرض اسيرى مىديد و با اينكه اين مصيبت براى اوكه مجسمه غيرت ومردانگى بود - ، بسيار سخت و جانگداز مىنمود ، صبر فرمود و آنها را به صبر ، وقار ، خاموشى و خويشتن‌دارى سفارش

--> ( 1 ) . بحار الانوار ؛ ج 45 ، ص 54 .